album updates! / małe recenzje /

ostatnie tygodnie były dla nas łaskawe, a z nieba (oprócz banknotów) spadło kilka dobrych albumów, o których opowiem w skrócie - nie będę pisał oddzielnych recenzji bo jestem za leniwy.

METRONOMY - ENGLISH RIVIERA ★★☆☆☆

jak na Metronomy, jest to album bardzo poprawny. nie jest zły, jednak zabrakło trochę szaleństwa, które królowało na ich poprzednim longplayu. oczywiście trafiają się momenty świetnie - jak singlowe The Look czy She Wants, to nadal nie pasuje to do Metronomy, po których spodziewałem się czegoś znacznie bardziej tanecznego - to nadal są tylko momenty. ten album polecam fanom The XX czy innych, bardziej chillowych formacji, bo ja się tu nie odnalazłem.

THE DEATH SET - MICHEL POICCARD ★★★☆☆

tu mogę postawić podobny zarzut do poprzedniego opisywanego albumu - album ma za dużo spokojnych, nieco nudnawych momentów, co kompletnie nie pasuje do walniętej, dance-punkowej stylistyki, jaką prezentuje australisko-amerykańska formacja The Death Set, która swoim debiutanckim albumem, Worldwide, zmiotła mnie z powierzchni ziemi w 28 minut [sic!]. Jednak, nie jest źle - nie zabrakło tu energii, która jest znakiem rozpoznawczym TDS. porządny kawałek pieprzniętej muzyki, jednak rozwleczony sentymentalnymi numerami typu I Miss You Beau Velasco. jednak, nadzieje związane z The Death Set nie umarły i nadal bardzo wierzę w ten zespół.

MOBY - DESTROYED ★★★☆☆

Moby nadal sentymentalno-smutny. ten album to kolejny dowód, że nowego Play już nie dostaniemy, ale to niekoniecznie źle. widać progres od czasów poprzedniego Wait for Me, mamy więcej energii, momentami wręcz powrót do bardziej elektronicznych korzeni łysego Richarda. kawałki takie jak Sevastopol czy Victoria Lucas - przepyszne. a już w czerwcu, na Orange Warsaw Festival, będzie okazja usłyszeć, jak Destroyed daje radę na żywo.

NIWEA - 02 ★★★★☆

nie, to nie jest błąd pliku, tak naprawdę wygląda "okładka" nowego albumu formacji Niwea - czarny kwadrat. i świetnie ilustruje to tematykę albumu, krążącą wokół problemów pustki, samotności, szarości życia w polskich blokowiskach (ale nie w "rapowym" tego słowa znaczeniu). choć forma przekazu, jaką wybrała sobie Niwea, jest bardzo ograniczona, to w porównaniu z genialnym, poprzednim albumem, nie ma tu wtórności, której się obawiałem. za to należą się panom Bąkowskiemu i Szczęsnemu brawa. minimalistyczna, hipnotyzująca elektronika i poetyckie melorecytacje jednak nadal idą w parze i mają się świetnie. nadmienię, że kompozycje te niebywale zyskują na żywo - koncerty Niwei są teatralnym wręcz performancem, a nowy album grają praktycznie w całości, i brzmi to bardzo, ale to bardzo dobrze. niezdecydowanym polecam.

SEBASTIaN - TOTAL ★★★★★

panie i panowie, electro żyje! i ma się ZA-JE-BI-ŚCIE! debiutancki longplay SebastiAna budził u mnie wielkie nadzieje, i wszystkie się spełniły. mamy tu wydarzenie na miarę † Justice, 51 minut genialnej elektroniki, płynącej po głośnikach z niebywałą wręcz energią. mimo wielu krótkich przerywników, spajających album w całość, mamy całą masę bardzo dobrych utworów, pełnych świetnych, tanecznych hooków. koniec końców, płyta zjawiskowa, którą gorąco polecam wszystkim, nie tylko zagorzałym fanom electro, ale również ludziom z gatunkiem niezaznajomionym, bo jest to dobra rzecz, by rozpocząć przygodę z elektroniką. 5 z plusem.

hani.